Wednesday , November 14 2018
Home / Poems / அநாதைகள்

அநாதைகள்

தனிமை என்னை தீண்டும் போது..
இதோ இந்தச் சுவருடன் தான் அடிக்கடி கதைத்துக் கொள்வேன்..

இதோ..இந்த நிலைக்கண்ணாடியில் தான்
நான் தினமும் ஒரு மனிதனை
சந்தித்துக் கொள்வேன்..
நான் சிரித்தால் அவன் சிரிப்பான்..
நான் அழுதால் அவன் அழுவான்..

பாடல்கள் பாடியிருக்கிறேன்-
ஆனால்…அவை
ஊமைகளின் மொழிகளை போல..
எனக்கு மட்டுமே கேட்கும்..
கவிதைகள் வரைந்திருக்கிறேன்
அவற்றை என்
பேனா மட்டுமே வாசிக்கும்…

என்னைச் சுற்றி ஒருவித
நிசப்தத்தை உணர்ந்திருக்கிறேன்..
இரவுகளில்…
சில்வண்டுகளும்
விட்டில் பூச்சிகளும்
என் வீட்டுப் பற்றைக்குள்
பேச்சு வார்த்தை நடத்திக் கொண்டால்.. என்
தனிமைக்கு துணை கண்டு கொள்வேன்..

உங்களுடன் சேர்ந்து கப்பல்க்கோடு விளையாட
எனக்கும் ஆசைதான்…..ஆனால்
“அநாதைப் பையன்
அழுக்குத் துணியே அணிவான்
அவனுடன் சேராதே” என்று
உங்கள் வீட்டில் சொன்னார்களாம்……😰😰😰

மழைக்கு நான்
குடை பிடித்ததில்லை…
மழையாவது என்னை
தொட்டுப் பேசட்டும்…..

உங்களிடம் நான்
உடை கேட்டதில்லை
உணவு கேட்டதில்லை…
உறவுகளை கொடுங்கள்..
முடியுமானால்…

டிக்..டிக்..டிக்….
பல்லி சொல்லும் போது
யாரோ என்னை சுற்றி இருப்பதாய்..
தேற்றிக் கொள்வேன்….
காகம் கரைந்தால்..
யாரோ வருவாரென..
வாசல் பார்த்துத்
தோற்றுப் போவேன்….

இன்றைய இரவு போக…
நாளையும் நான் விழிப்பேன்..
நிச்சயம் விழிப்பேன்…ஏனெனில்
இறந்த பின் எனை சுமப்பதற்கு
நால்வரையாவது நான்
தேடிக் கொள்ள வேண்டும்….

எனக்கென நான் இருக்கிறேன்..
காய்ச்சல் வந்தால் தொட்டுப் பார்க்க..
காயம் வந்தால் கட்டுப் போட.
“எனக்கு நான் இருக்கிறேன்”..
அனுதாபத்தில் கொ(சொ)ல்லாதீர்கள்…
“அநாதை”..என்று….

<< சூ.ஜெயகிருஷ்ணா >>

Check Also

இருளில் தவறிய எழுத்துப் பிழைகள்

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com